Ο Williams αποποιείται την ιστορική ακρίβεια για να μπορέσει να διηγηθεί τη ζωή του Οκταβιανού Αύγουστου, με τρόπο που προσδίδει λογοτεχνική ποιότητα στο βιβλίο του.
Ο «Αύγουστος» είναι γραμμένος ως μια σειρά από επιστολές οι οποίες ανταλλάσσονται ανάμεσα σε περισσότερο ή λιγότερο πρόσωπα που σχετίζονται με την ιστορία. Ξεκινώντας από την αφήγηση των ιστορικών γεγονότων με λόγο λιτό, όπως αρμόζει σε μια καταγραφή, ο Williams θέτει το ιστορικό πλαίσιο ως σκηνικό πάνω στο οποίο οι πρωταγωνιστές θα ξεδιπλώσουν το δράμα τους. Οι επιστολογράφοι σκιαγραφούνται ως προσωπικότητες ο καθένας από το δικό του ύφος και οπτική, διανθίζοντας με έναν σχεδόν ανεπαίσθητο τόνο την ιστορική γραφή, τόσο, όσο να την κάνει ενδιαφέρουσα χωρίς να τραβάει προσοχή από τα γεγονότα.
Σταδιακά ο συγγραφέας μεταφέρει τους προβολείς στα πρόσωπα ενώ ταυτόχρονα απαλλάσσεται από τους περιορισμούς της ιστορικής πιστότητας. Κινούμενος ελεύθερα στη χρονογραμμή φανερώνει τα συναισθήματα, τα κίνητρα και το σκεπτικό των ανθρώπων πίσω από τα γεγονότα χτίζοντας τους ως χαρακτήρες με τη λογοτεχνική μαεστρία που απαιτεί ένα μυθιστόρημα.
Η πολιτική και η κοινωνική ζωή στην Αρχαία Ρώμη παρουσιάζονται μέσα από την καθημερινότητα των ηρώων ανάλογα με τις νοοτροπίες, τα πάθη και τα ενδιαφέροντα του καθενός από αυτούς. Ατζέντες, ίντριγκες, προδοσίες, έρωτες, φιλίες υφαίνονται νυχθημερόν στη σύγκλητο, στα λουτρά, στα συμπόσια, στον ιππόδρομο. Η αγάπη για την τέχνη, το ανθρώπινο σώμα, τη φιλοσοφία, οι μεταφυσικές αναζητήσεις σκιαγραφούν την ιδιότητα του Ρωμαίου Πολίτη, τουλάχιστον αυτού των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων.
Και ενώ ο αναγνώστης απολαμβάνει τα δυο πρώτα μέρη του βιβλίου με μια ικανοποίηση για την προφανή ποιότητα του, έρχεται το τελευταίο τρίτο να το ολοκληρώσει με τρόπο που το ανάγει σε αριστούργημα.
Ο Οκταβιανός Αύγουστος λίγο πριν το τέλος του, ανατρέχει για τρίτη φορά στα γεγονότα κάνοντας έναν απολογισμό που δεν είναι μόνο δικός του, αλλά τον μοιράζεται με το συλλογικό υποσυνείδητο. Τα κίνητρα, οι φιλοδοξίες, οι εκλογικεύσεις, οι φοβίες, οι ματαιώσεις που συνθέτουν μια ανθρώπινη φύση πρόσκαιρη και εύθραυστη μπροστά στο αναπόφευκτο του θανάτου αναδύονται από μια επιστολή – φιλοσοφικό δοκίμιο που συνοψίζει την πορεία του αυτοκράτορα.
Κι έτσι στο τέλος ο αναγνώστης μένει να στοχάζεται με ένα ρίγος και τη δική του ζωή.
