1995. Δεκαέξι χρόνια από κείνη τη βραδιά που σε είδα από ψηλά να ανεβαίνεις τις σκάλες του roof bar, που έλπιζα πως θα ανέβαινες κι εκείνο το βράδυ. 10 ατέλειωτα δευτερόλεπτα περιμένοντας να περάσεις δίπλα απ’ τον κισσό της εισόδου, ελπίζοντας να δω στο βλέμμα σου μια μικρή λαχτάρα, όταν μπαίνοντας στο χώρο θα με έβλεπες να σου χαμογελώ.
Ήμουν εκεί ακριβώς που κοίταξες ανασηκώνοντας τις μύτες των ποδιών σου για να μου πεις χαμογελώντας με τον μοναδικό σου λατρεμένο τρόπο, “μα και βέβαια θα ερχόμουν”
Δεκαέξι χρόνια μετά δεν ορίσαμε καμία άλλη επέτειο. Δεκαέξι χρόνια μετά νιώθω την ίδια λαχτάρα όταν σ’ ακούω να ανεβαίνεις τις σκάλες. Δεκαέξι χρόνια μετά το πρόσωπό σου λάμπει όταν ανοίγοντας την πόρτα με βλέπεις να σου χαμογελώ.
Χρόνια μας πολλά θησαυρέ μου.
-