Προσγείωση UFO στην αυλή μου και η μεγάλη απογοήτευση

Σήμερα το πρωί αποφάσισα να κατέβω στην αυλή μου για να απολαύσω την όμορφη ηλιόλουστη ημέρα. Παίρνω μαζί μου ένα ενδιαφέρον βιβλίο και κάθομαι στον κήπο για να χαλαρώσω. Ο ήλιος ζέσταινε τον αέρα που φυσούσε ελαφρά κάνοντας το χάδι του στο πρόσωπό μου απόλαυση. Που και που ακουγόταν κάποιο πουλάκι από τα γύρω δένδρα, που με το κελάηδισμά του έδινε ένα μελωδικό τόνο στην ησυχία που επικρατούσε.

Ξαφνικά ενώ διάβαζα απορροφημένος, ακούω από ψηλά έναν ήχο. Ένα βουητό. Σηκώνω το κεφάλι μου και τι να δω; Ένα UFO να κατεβαίνει σιγά σιγά προς το μέρος μου. Σαστισμένος από το θέαμα, βγάζω στα γρήγορα το κινητό και κλικ, φωτογραφίζω αυτό το περίεργο σκάφος.

Σε λιγότερο από ένα λεπτό βρισκόταν ήδη μπροστά μου. Χωρίς να κάνει κανέναν ήχο πια, έστεκε ακίνητο σε απόσταση μερικών δεκάδων εκατοστών από το έδαφος. Το αεράκι που φυσούσε, έκανε τη χλόη να κυματίζει ελαφρά από κάτω του. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου. Το σκληρό μου μόριο (ωχ συγνώμη, παρασύρθηκα από το άρλεκιν. Ξέρετε, το ενδιαφέρον βιβλίο που διάβαζα) .

Τέλος πάντων, σε κάποια στιγμή ανοίγει κάτι σαν πόρτα και βγαίνουν από το σκάφος 5 ανθρωποειδή μετρίου αναστήματος. Το χρώμα τους ήταν πράσινο φυσικά, είχαν μεγάλο κεφάλι και μεγάλα μαύρα μάτια που με κοίταζαν απειλητικά.

Γεμάτος φόβο, παίρνω το θάρρος και ρωτάω… Γνωριζόμαστε από κάπου; Θέλετε κάτι; Με κοιτούν για λίγο και μου απαντούν… να μη σε νοιάζει! Δεν το είπαν βέβαια με λόγια αλλά ήταν σαν να μιλούσαν μέσα στο μυαλό μου. Αμέσως μετά γύρισαν, μπήκαν στο σκάφος και εξαφανίστηκαν στον ορίζοντα με μεγάλη ταχύτητα.

Έμεινα να κοιτάζω βουβός προς το σημείο που κατευθύνθηκε το σκάφος προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Δεν ήξερα πραγματικά τι να κάνω…

Να πάρω τηλέφωνο στην αστυνομία; Να πω τι; Ότι μου καταπάτησαν την ιδιοκτησία κάτι πράσινα ανθρωπάκια; Μα δεν ήταν καταπάτηση. Technically speaking, το σκάφος δεν ακούμπησε καν το έδαφος. Το αεράκι κουνούσε τη χλόη από κάτω, θυμάστε;

Να πάρω τηλέφωνο τον Καρατζαφέρη να του πω ότι μπήκαν διαστημικοί μετανάστες στο ηλιακό μας σύστημα χωρίς χαρτιά; Να πάρω τον Λιακόπουλο μήπως; Και τι θα γίνει;

Άρχισα να κλίνω περισσότερο στην επιλογή “Χαρδαβέλας”. Θα του τηλεφωνήσω, θα του πω τι συνέβη και πού ξέρεις, μπορεί να βγω κι εγώ στην τηλεόραση επιτέλους.

Μέχρι να αποφασίσω τι ακριβώς θα κάνω, αρπάζω το MacΒook μου (δεν έχω MacΒook αλλά επειδή είναι trendy εγώ θα το πω. Άλλος κάνει restart μόνο και μόνο για να το ανακοινώνει στο twitter “Restarting my MacBook”) και κάνω ένα γρήγορο status update στο Facebook για να ενημερώσω τους friends για το περιστατικό. Μέχρι να τελειώσω το update…

Η μεγάλη απογοήτευση

Ενώ σκεφτόμουν όλα αυτά, ακούω ξαφνικά και πάλι τον γνώριμο πλέον ήχο. Ββββββ και προσγειώνεται ξανά το φλάινγκ όμπτζεκτ στο ίδιο σημείο. Το αεράκι κουνάει τη χλόη, η πόρτα ανοίγει και βγαίνουν έξω οι 5 πράσινοι τύποι. Ξέρετε, το γνωστό σκηνικό. Ένας από αυτούς (ο πιο κοντός) ξεπροβάλλει λίγο πιο μπροστά από τους υπόλοιπους και μου μιλάει μέσα στο μυαλό μου λέγοντας… το έχαψες κορόιδο έτσι; Πρωταπριλιά είναι σήμερα ρεεεεε και μου βγάζει έξω μια πορτοκαλί γλώσσα να, με το συμπάθιο. Γυρίζουν όλοι μαζί γελώντας δυνατά (χωρίς ήχο, με τηλεπάθεια μέσα στο μυαλό μου λέμε) και μπαίνουν στο σκάφος το οποίο εξαφανίστηκε για άλλη μια φορά με μεγάλη ταχύτητα.

Ξεφτίλα πραγματική. Απίστευτη ντροπή. Κόντεψα να το φάω το παραμύθι. Από την άλλη πάλι, διαβάζω σήμερα από το πρωί ένα σωρό κρύα αστεία όπως αυτό που σας είπα, καλή ώρα. Άλλος γράφει ότι η γυναίκα του προσελήφθη από το BBC για να λέει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Άλλος γράφει ότι η Google αγόρασε το blog του. Ό,τι κρυάδα μπορείς να φανταστείς. Εμένα τουλάχιστον με παρηγορεί που τα πράσινα ανθρωπάκια ήταν ειλικρινή μαζί μου. Αυτούς τους είπε το BBC ή η Google ότι το αστείο τους ήταν πιο κρύο και πιο απίθανο ακόμη κι από τους εξωγήινούς μου;

Καλή Πρωταπριλιά και καλό μήνα σε όλους.

-