OPA μας στη Eurovision, τώρα που η σκόνη έκατσε

Μερικές ημέρες μετά το τέλος του προκριματικού για την ανάδειξη του τραγουδιού που θα μας εκπροσωπήσει στη Eurovision και αφού έχει καθίσει η σκόνη (όχι ότι σηκώθηκε και πολλή φέτος, ευτυχώς), ας πω μερικά πράγματα για το πώς μου φάνηκε το όλο θέμα.

Το OPA του Γιώργου Αλκαίου

Για όσους έχουν χάσει επεισόδια, το τραγούδι που επιλέχθηκε να μας εκπροσωπήσει στη Eurovision είναι αυτό του Γιώργου Αλκαίου και έχει τον τίτλο OPA! Το OPA μάλιστα είναι γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες, μη μας περνάνε και για τσοπάνηδες. Ευρωπαϊκά πράγματα! Μπορείτε να το δείτε εδώ αν δεν είχατε την τύχη έως τώρα.

Κάθομαι λοιπόν την επομένη των προκριματικών να το δω – ακούσω στο YouTube και μετά τα πρώτα δευτερόλεπτα διαπιστώνω καταρχήν ότι έγινε επιτέλους πραγματικότητα το όνειρο όσων υποστήριζαν ότι θα πρέπει να στέλνουμε τραγούδια με ελληνικό στίχο στη Eurovision!

Ο στίχος, είναι μια εξομολόγηση του πικραμένου και μετανιωμένου για κάποιο λόγο νταλκαδιάρη, ο οποίος αφήνει τα πάντα πίσω στα παλιά (αφού έχει καλύψει όλες τις υποχρεώσεις του βεβαίως) και κοιτάζει μπροστά με βλέμμα αισιοδοξίας.

Η μουσική, ένα μείγμα τρομακτικού ηλεκτρομπιτ με αρκετή δόση νεοελληνικού μουσικού mainstream και φυσικά τη σφραγίδα γνησιότητας του χαρακτηριστικού Alkaios Pista Style.

Αρκετά όμως με την ανάλυση του τραγουδιού, διότι αφενός δεν είμαι και πιο κατάλληλος να κρίνει λόγω έλλειψης μουσικών γνώσεων και αφετέρου, αφού η κρίση μου είναι υποκειμενική τότε σαφώς μπορεί ο καθένας να κάνει τις δικές του κρίσεις για τον εαυτό του.

Φτάσαμε στα 2′ και 08′

Εκεί που θέλω να σταθώ είναι στο σημείο όπου εμφανίζεται ένας μουσικός που παίζει ποντιακή λύρα (κεμεντζέ) συνοδευόμενη από νταούλια (περίπου στο 2:08 του βίντεο). Βλέποντας τη σκηνή, μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό η εικόνα Ποντίων να χορεύουν το χορό Σέρρα (Πυρρίχειο) ή άλλους ποντιακούς, λεβέντικους, πολεμικούς χώρους και αρχίζει να μου δημιουργείται μια σύγχυση. Θέλεις λόγω του θεάματος των προηγούμενων 2 λεπτών και 7 δευτερολέπτων που προηγήθηκε, θέλεις επειδή συνειδητοποίησα αμέσως μετά ότι βλέπω το σκηνικό της Eurovision με τους χορευτές να περικλείουν τον Αλκαίο εν τη απουσία γαριφάλων και σαμπανιών, θέλεις επειδή αρχίζει να με χαλάει πλέον η όλη ιδέα γενικώς; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό το πράγμα με έβαλε σε περισσότερες σκέψεις.

Προφανώς οι δημιουργοί του τραγουδιού και οι διοργανωτές της αποστολής στοχεύουν στην πρώτη θέση. Αλλιώς δεν εξηγείται η ιδέα που τους ήρθε να εντάξουν στο πρότζεκτ λίγο από ελληνική παράδοση για να το κάνουν πιασάρικο. Το έκανε σου λέει η Παπαρίζου και βγήκε πρώτη, γιατί να μην το κάνουμε ξανά; Βέβαια, η Παπαρίζου το έκανε λίγο πιο διακριτικά και με υπονοούμενα, χωρίς δηλαδή να εμφανίσει λύρες ή χορευτές με παραδοσιακή φορεσιά. Υποστήριξε το “πακέτο” με την ωραία της εμφάνιση (τα αξέχαστα μπούτια της θα έλεγα in private) και τέλος, είχε καλύτερο τραγούδι. Αυτό όμως για κάποιους δεν έχει σημασία. Λύρα είχε οπότε θα βάλουμε και τώρα. Και τι έγινε αν το τραγούδι μας είναι χειρότερο ή αν δεν έχουμε ωραία μπούτια ή οτιδήποτε άλλο τέλος πάντων;

Αυτό που έγινε κατά την άποψή μου είναι ότι δημιουργηθεί ένα κιτς σκηνικό, το οποίο δυστυχώς συμπαρασύρει και την ποντιακή λύρα που κακώς και με προσβλητικό τρόπο εντάχθηκε σε αυτό το θέαμα. Και το ερώτημά μου τελικά είναι, αν έχουμε τόση μεγάλη ανάγκη για ένα βραβείο στη Eurovision ώστε να πρέπει να χρησιμοποιούμε κάθε μέσο για να το πετύχουμε.

Η Ελλάδα δε χρειάζεται φέτος το πρώτο βραβείο

Ούτε καν την πέμπτη η οποιαδήποτε άλλη θέση. Αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει φέτος και αυτό για το οποίο θα έπρεπε να προσπαθήσουμε, είναι να χρησιμοποιήσουμε τη Eurovision ως εργαλείο προβολής μιας άλλης Ελλάδας. Μιας Ελλάδας διαφορετικής από αυτήν που γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι. Μιας Ελλάδας που δε θα τους φέρνει στο μυαλό αυτούς που χρεοκόπησαν επειδή γλεντούσαν με τα χρήματα αυτών που θα κληθούν να ψηφίσουν το τραγούδι μας.

Δε χρειαζόταν φέτος τραγούδια με OPA, Yamass, tzatziki, souvlaki, mousaka. Δε χρειαζόταν τσιφτετέλια και γλεντοκοπήματα. Δε χρειαζόταν ξαπλώστρες στη σκηνή με ημίγυμνους/ες ηλιοκαμένους χορευτές, ούτε τραπεζάκια ταβέρνας με θαμώνες που μπεκροπίνουν. Δε χρειαζόταν γενικά να παρουσιάσουμε την εικόνα που έχουν οι ευρωπαίοι στο μυαλό τους για εμάς. Την εικόνα που θεωρούν ως την αιτία του κακού και το λόγο για τον οποίο χρεοκοπήσαμε ή φάγαμε τα λεφτά τους ή τους ζητάμε άλλα τώρα για να τα φάμε και αυτά ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο;

Η Ελλάδα θα έπρεπε να επιλέξει φέτος να στείλει ένα τραγούδι κάποιου εκ των μεγάλων συνθετών μας, εφόσον φυσικά μας έκανε την τιμή να συνθέσει ένα τραγούδι για αυτόν το θεσμό. Να στείλει έναν ερμηνευτή που θα μπορούσε να το υποστηρίξει σωστά και με αξιοπρέπεια. Όλα αυτά θα έπρεπε να γίνουν με απευθείας ανάθεση, στη βάση ενός οργανωμένου σχέδιου αποκατάστασης του ονόματος μας της χώρας μας, στο βαθμό που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο από αυτήν τη διοργάνωση.

Θα έπρεπε να παρουσιάσουμε ένα άλλο πρόσωπο, αυτό της σύγχρονης Ελλάδας που δεν έχει μόνο λαμογιές και Ωπα, αλλά και πραγματική τέχνη. Θα έπρεπε να παρουσιάσουμε οτιδήποτε άλλο από αυτό που παρουσιάζουμε τόσα χρόνια. Οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό που περιμένει να δει ούτως ή άλλως η Ευρώπη για να το καταψηφίσει με μίσος.

Δεν έχω τίποτα πραγματικά με τον Γιώργο Αλκαίο. Πιστεύω δε, ότι έχει γράψει πολύ καλύτερα τραγούδια από αυτό και ότι κάνει καλά αυτό που κάνει, στο είδος της μουσικής που υπηρετεί. Δεν πιστεύω επίσης ότι το όνομα της χώρας μας μπορεί να αποκατασταθεί εντελώς μέσα από τη Eurovision. Πιστεύω όμως ότι η εικόνα μας προς τα έξω μπορεί να γίνει ακόμη πιο άσχημη, καθώς θα προβάλλεται από εκατομμύρια τηλεοπτικούς δέκτες εντός Ευρώπης και παγκοσμίως. Και η ασχήμια αυτής της εικόνας θα έπρεπε είτε να μετριαστεί κάπως, είτε να μην εμφανιστεί καθόλου.

-