Υπάρχουν κάποιες συγκυρίες στη ζωή που σε αλλάζουν σαν άνθρωπο. Σε εξελίσσουν θα μπορούσες να πεις κάποια στιγμή. Δε σε κάνουν απαραίτητα καλύτερο άνθρωπο, με τη χριστιανική έννοια. Σε πιάνουν απλά απ’ το χέρι και σε τοποθετούν σε ένα σημείο από το οποίο αποκτάς διαφορετική οπτική.
Παρατηρείς τα πράγματα με περισσότερη ακρίβεια, μπορείς να διακρίνεις ευκολότερα τις λεπτομέρειες και αναγνωρίζεις γρηγορότερα τι πρέπει να αποφεύγεις και τι όχι.
Το πλεονέκτημα που έχεις να βλέπεις καθαρότερα τα πράγματα όμως, σου επιβάλει ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον εαυτό σου, το οποίο δε συγχωρεί εύκολα τα λάθη. Μπορείς να τα διακρίνεις ευκολότερα πια και δε δικαιολογείσαι αν δεν το κάνεις, σου λέει. Δεν παρακολουθείς τα πράγματα από κει που ήσουν για να μπορείς να ισχυριστείς ότι δεν έβλεπες.
Όντας σε αυτήν τη νέα θέση, βρίσκεσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Παρατηρείς, συγκρίνεις, αναθεωρείς. Αποκτάς εμπειρία, γίνεσαι επιφυλακτικός, καχύποπτος. Κάνεις οτιδήποτε σε βοηθά να αποφεύγεις τα “ασυγχώρητα” λάθη. Και κάποια στιγμή κάνεις όντως λιγότερα λάθη. Τι κι αν το κόστος της επιτυχίας είναι μεγάλο; Η εξέλιξη κοστίζει.
Μια εξέλιξη που για να συντηρηθεί εγείρει όλο και περισσότερες αξιώσεις και συγχωρεί όλο και λιγότερα λάθη. Κι έτσι ανακαλύπτεις κάποια στιγμή πως είσαι μέρος μιας εσωστρεφούς διαδικασίας, που μόνο εξέλιξη δεν τη λες πια. Μια διαδικασία που σε αναγκάζει να απομακρύνεις κάθε τι περιττό από γύρω σου, για να δημιουργήσεις μία ζώνη ασφαλείας και να καταπίνεις τον ίδιο σου τον εαυτό, κάνοντάς σε νιώθεις κάποιες φορές σαν λευκός νάνος για χάρη της “εξέλιξης”. Λαμπερός μεν, αδρανής δε.
Κι έρχονται κάποιες στιγμές που τα βάζεις με αυτές τις συγκυρίες, όχι γι αυτό που σου έκαναν, αλλά γι αυτό που σ’ ανάγκασαν να γίνεις.
-