Εδώ και λίγο καιρό παρακολουθώ το blog Director’s Cut της Lenioux. Διάβασα 2-3 από τα τελευταία της ποστ τα οποία μου έκαναν εντύπωση και για τον τρόπο γραφής αλλά και για το θέμα τους. Πρόκειται για μικρά διηγήματα τρόμου ή φρίκης (νομίζω πως είναι πιο αντιπροσωπευτικός όρος).
Σχολιάζοντας τα στο Twitter, έπεσε μεταξύ σοβαρού και αστείου η ιδέα να γράψουμε ένα από αυτά τα post από κοινού. Το concept απλό. Θα ξεκινούσε κάποιος από τους δύο μας γράφοντας ένα κομμάτι από το κείμενο, το οποίο θα έστελνε με e-mail στον άλλον για να το συνεχίσει άλλο τόσο περίπου. Η διαδικασία αυτή θα συνεχιζόταν μέχρι να τελειώσει το post.
Χθες βράδυ ξεκίνησε η αποστολή του πρώτου e-mail και σήμερα τελείωσε μαζί με το κείμενο, που έχει τον τίτλο, Η ψυχή σου μου ανήκει.
Χτυπάει το τηλέφωνο. Η εισαγωγή του Noone Knows αντηχεί στο δωμάτιο. Εκείνη τινάζεται και ζαβλακωμένη ακόμα από τον ύπνο το σηκώνει μ’ ένα αγουροξυπνημένο “ναι”. Δεν έχει ξημερώσει καλά καλά και η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής ανακοινώνει τα νέα. Πέθανε.
Διαβάστε τη συνέχεια στο Director’s Cut, Η ψυχή σου μου ανήκει.
-
Pingback: Boston Ma Taxi