Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς φίλους. Όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, οικονομικής κατάστασης ή κοινωνικής τάξης έχουν ανάγκη -ο καθένας για τους δικούς του λόγους- πραγματικούς φίλους.
Έχουν όμως την τύχη όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν, να βιώσουν την αληθινή, πραγματική φιλία στη ζωή τους;
Προσωπικά νομίζω πως όχι, δεν καταφέρνουν όλοι οι άνθρωποι να απολαύσουν αυτό το αγαθό, το οποίο σύμφωνα με πολλούς αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αξίες του ανθρώπου.
Το ερώτημα που γεννάται αυτομάτως είναι το γιατί. Μήπως επειδή υπάρχουν τελικά κάποιοι άνθρωποι που μπορούν να ζήσουν χωρίς φίλους και άρα δεν νιώθουν την ανάγκη ενός πραγματικού φίλου ή μήπως δεν είναι ικανοί να δημιουργήσουν και να συντηρήσουν στο χρόνο μία δυνατή φιλία;
Λέγοντας φιλία εννοώ αυτό που αναφέρει ο Αριστοτέλης φιλία κατ’ αρετήν. Τα άλλα δύο είδη φιλίας κατά τον Αριστοτέλη πάντα, είναι αυτή που βασίζεται στο όφελος, στο συμφέρον και αυτή που βασίζεται στην ηδονή. Επομένως είναι λογικό τα ερωτήματα να αφορούν στο πρώτο είδος, αφού τα άλλα δύο είναι καταδικασμένα να τελειώσουν νωρίς και θα σου εξηγήσω γιατί. Άσε που τα δύο τελευταία είδη δεν αποτελούν ζητούμενο, αφού σχεδόν όλοι οι άνθρωποι έχουν γνωρίσει τέτοιου είδους φιλίες στη ζωή τους.
Φιλία από συμφέρον, όφελος
Τις περισσότερες φορές το όφελος είναι αμοιβαίο. Πρόκειται δηλαδή για μία άτυπη σύμβαση μεταξύ δύο ανθρώπων, που έχει ως τελικό σκοπό την εξυπηρέτηση συμφερόντων και από τις δύο πλευρές. Όταν λέω συμφέρον μην πάει ο νους σου μόνο στα λεφτά. Μπορεί να είναι η ματαιοδοξία, οι διάφορες εξυπηρετήσεις ή άλλου είδους ανάγκες. Φιλίες δηλαδή μεταξύ εργοδότη – υπαλλήλου, μεταξύ διασήμων ατόμων, μεταξύ πολιτικού με ψηφοφόρο και ότι άλλο φαντάζεσαι.
Οι φιλίες αυτές μπορεί να έχουν κατά τη διάρκειά τους κάποιες αναλαμπές αγάπης κι ανθρωπιάς, οι οποίες το μόνο που κάνουν στην ουσία είναι να παρατείνουν λίγο περισσότερο τη ζωή της φιλίας. Κατά τα άλλα, η σχέση αυτή διαλύεται όταν παύει να υπάρχει συμφέρον, έστω κι απ΄τη μία μόνο πλευρά. Δεν αποκλείεται μία τέτοια σχέση να εξελιχθεί σε κάτι πιο δυνατό, αλλά τότε μιλάμε για κάτι άλλο. Μιλάμε για το ζητούμενο, την αληθινή φιλία.
Πιστεύω επίσης ότι και κάποιες φαινομενικά αληθινές φιλίες, στηρίζονται στη βάση μιας φιλίας αμοιβαίου οφέλους ή κοινών συνηθειών ή παθών. Μπορεί δηλαδή δύο άτομα να έχουν αναπτύξει αρκετά ισχυρούς δεσμούς φιλίας μέσα από μία αναγκαστική καθημερινή επαφή, όπως για παράδειγμα ο κοινός χώρος εργασίας ή η συχνή κοινή έξοδος για ποτό ή καμιά ρετσίνα στη γνωστή ταβέρνα. Τα άτομα αυτά αναπτύσσουν ισχυρή σχέση μεταξύ τους και συχνά νομίζουν ότι ζουν την απόλυτη φιλία.
Τι γίνεται όμως αν ο ένας από τους δύο δεν μπορεί για λόγους υγείας ας πούμε, να συντροφεύει όπως πριν τον φίλο του σχεδόν καθημερινά στην ταβέρνα; Προσωπικά πιστεύω πως ούτε καν οι μισές από αυτές θα συνέχιζαν να υφίστανται, ακόμη και αν οι δύο φίλοι έκοβαν φλέβες στο παρελθόν ο ένας για τον άλλον.
Σαφώς και το να βγαίνεις για να διασκεδάσεις με ένα φίλο δίνει κίνητρο και ενδιαφέρον στη φιλία, αρκεί όμως η έξοδος για διασκέδαση να μην είναι ο πυρήνας αυτής της σχέσης. Διαφορετικά πρόκειται για άλλη μια μορφή σύμβασης που ικανοποιεί ουσιαστικά μόνο την ανάγκη για διασκέδαση των δύο πλευρών, κάτι που γίνεται αντιληπτό μόνο όταν κάποιος από τους δύο αδυνατεί να ακολουθήσει. Δυστυχώς στις μέρες μας υπάρχουν πολλές φιλίες τέτοιου είδους, οι οποίες δεν αποτελούν επίσης το ζητούμενο στον προβληματισμό μου.
Φιλία από ηδονή, ευχαρίστηση
Εδώ μιλάμε για κάθε είδους ευχαρίστηση που λαμβάνουν ως αντάλλαγμα από τη συναναστροφή τους και οι δύο πλευρές. Αν επικεντρώσουμε το θέμα στη σαρκική ηδονή, τότε προκύπτει το γνωστό ερώτημα… μπορεί δηλαδή να υπάρξει φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών;
Μπούρδες! Αν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, το είδος μας θα έχει εξαφανιστεί. Μια τέτοια σχέση είναι ενάντια στη φύση και μην υποτιμάς τη δύναμη της. Μιλάω πάντα για φιλικές σχέσεις μεταξύ ετεροφυλόφιλων ατόμων διαφορετικού φύλου ή ακόμη και ομοφυλόφιλων ατόμων του ίδιου φύλου.
Κάθε προσπάθεια για σύναψη μιας τέτοιας φιλίας είναι μια λανθάνουσα εκδήλωση ερωτικού ενδιαφέροντος, η οποία δεν μπορεί να εκφραστεί με διαφορετικό τρόπο λόγω διάφορων καταστάσεων. Θέλεις επειδή ο ένας από τους δύο τρέμει και μόνο στην ιδέα να εκφράσει τον έρωτα του απευθείας στον άλλον, θέλεις επειδή ο ένας από τους δύο είναι δεσμευμένος, θέλεις επειδή ο ένας από τους δύο γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο έρωτας του δεν θα βρει ανταπόκριση αν εκφραστεί ευθέως και προτιμά να βρίσκεται κοντά στον άλλον ακόμη και μέσω της πλαγίας οδού; Όποιος και να είναι ο λόγος, η ουσία είναι ότι αυτού του είδους οι φιλίες είναι απλώς πρόχειρα μασκαρεμένοι έρωτες.
Είναι γεγονός πως αυτές οι φιλίες στο σύντομο βίο τους είναι πολύ έντονες και ενδιαφέρουσες. Διακατέχονται από πάθος που εκφράζεται με έντονο ενδιαφέρον και έγνοια για τον άλλον. Μα κάπως έτσι δεν είναι και ο έρωτας;
Και σε ρωτώ, πόσες φορές και για πόσο χρονικό διάστημα νομίζεις ότι θα μπορείς να κάθεσαι παρέα με το φιλαράκι σου και ένα μπουκάλι κρασί συζητώντας τα προβλήματά σας; Πόσες φορές νομίζεις ότι θα μπορείς να αγνοείς το χάδι ή την αγκαλιά του/ης όταν το κρασάκι θα σε βοηθήσει να ξεσπάσεις σε κλάματα λυτρωμένος από κάτι που σε βασανίζει; Πώς ενώ θα έχετε ενώσει τα εσώψυχά σας θα αποφύγετε να ενώσετε κάτι πολύ πιο απλό, τα σώματά σας; Πόσο μάλιστα όταν η φύση σου όχι απλά το επιτρέπει, αλλά το επιβάλλει κιόλας με τον τρόπο της;
Μην προσποιείσαι, κατά βάθος το ξέρεις ότι δεν μπορείς κι όταν το δεις και μπροστά σου, τότε εκεί τελειώνουν όλα. Ούτως ή άλλως το αρχικό κίνητρο ήταν αυτό, έστω κι αν κρυβόταν στο υποσυνείδητό σου.
Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις που ορισμένες από αυτές τις φιλίες εξελίσσονται σε ακαμουφλάριστους πλέον έρωτες. Υπάρχουν επίσης και άλλες περιπτώσεις όπου αυτές οι σχέσεις συνεχίζουν να υφίστανται υπό το όνομα της φιλίας, ακόμη και αν εμπεριέχουν την ερωτική πράξη στο πλαίσιο των φιλικών δραστηριοτήτων τους. Βέβαια, καμία από αυτές τις δύο περιπτώσεις δεν αποτελούν και πάλι το ζητούμενο στο προβληματισμό μου.
Η ανιδιοτελής φιλία
Φτάσαμε και στο ζητούμενο…
Πρόκειται για τη φιλία δύο ανθρώπων χωρίς ιδιοτέλεια. Χωρίς υλικές ή άλλου είδους απολαβές ή προσδοκίες. Το μόνο που λαχταρά αυτή η σχέση είναι τη συντροφιά του αλλού. Την αγάπη και το σεβασμό του. Δεν απαιτεί συμβάσεις αλλά λειτουργεί με αυθόρμητη ανταπόδοση των συναισθημάτων και από τις δύο πλευρές.
Πρόκειται για τη φιλία στην οποία η ευτυχία του φίλου σου είναι εξίσου σημαντική με τη δική σου και αποτελεί προσωπική σου επιδίωξη. Πρόκειται για τον άνθρωπο -πέρα από την οικογένειά σου- που ξέρεις ότι θα είναι δίπλα σου ό,τι και αν συμβεί και θα είναι εκεί για όσο χρόνο κι αν πάρει. Και το ξέρεις γιατί είναι αυτονόητο και για σένα ότι θα βρεθείς δίπλα του όταν σε χρειαστεί. Πρόκειται για τον άνθρωπο που δε θα σου πει πράγματα για να σου χαϊδέψει τα αυτιά, αλλά δεν θα σου πει και κάτι με σκοπό να σε πληγώσει. Πρόκειται για αυτόν που θα σε υποστηρίξει δημόσια μέχρι τέλους ακόμα κι αν έχει τις αμφιβολίες του, τις οποίες θα σου της εκφράσει ευθέως μόνο κατ’ ιδίαν. Είναι αυτός που θα γίνεται για πάντα η ταβέρνα σας, όταν εσύ δε θα μπορείς πλέον να βρίσκεσαι εκεί. Είναι αυτός που θα σου ανοίξει την αγκαλιά του για να κλάψεις χωρίς φόβο και πάθος, μέχρι να νιώσεις τη λύτρωση και όχι την επιθυμία (τον πόθο) για να τον πηδήξεις στο τέλος.
Με αυτόν τον άνθρωπο δεν έχεις απαραίτητα τις ίδιες απόψεις συνεχώς. Διαφωνείς σε πολλά και πολλές φορές έντονα. Δεν είναι πάντα η συντροφιά του επιθυμητή ή ευχάριστη. Έχεις όμως τις ίδιες πάνω-κάτω ηθικές αρχές και αξίες. Εκπέμπεις στο ίδιο μήκος κύματος. Ταιριάζουν τα χνώτα σας που λένε και εκεί που υπάρχουν διαφορές είναι τα σημεία στα οποία έρχεται ο ένας να συμπληρώσει τον άλλον. Είναι εκεί όπου η ύπαρξη του ενός συμπληρώνει τα κενά της ύπαρξης του άλλου, κάνοντας τον καθέναν από τους δύο να αισθάνεται ολοκληρωμένος.
Αρκετοί άνθρωποι έχουν την ευλογία να ζουν κάτι τέτοιο. Κάποιοι άλλοι όχι, είτε γιατί δεν νιώθουν την ανάγκη (σε αντίθεση με αυτό που πιστεύει ο Αριστοτέλης), είτε γιατί δεν τα έχουν καταφέρει, έστω και αν έχουν προσπαθήσει και συνεχίζουν να προσπαθούν ακόμη.
Σε αυτούς τους δεύτερους συγκαταλέγω κι εγώ τον εαυτό μου. Γνωριμίες πάμπολλες και περιστασιακές φιλίες 2-3 χρόνων επίσης. Δεν ξέρω όμως για ποιο λόγο δεν έχω καταφέρει να διατηρήσω κάποια φιλία αυτού του επιπέδου. Ίσως γιατί δεν είμαι αρκετά ανοιχτός στο να δεχθώ την προσφορά; Ίσως γιατί είμαι περισσότερο προστατευτικός με τον εαυτό μου απ’ ότι χρειάζεται και αποφεύγω να τον εκθέσω εντελώς στον άλλον και στη διαδικασία που απαιτεί η οικοδόμηση μιας δυνατής φιλίας; Ίσως γιατί κάπως έτσι έχω φτάσει στο σημείο να θεωρώ (μπορεί λανθασμένα) ότι η φιλία είναι απλώς μια υπερεκτιμημένη έννοια; Δεν ξέρω και η αλήθεια είναι ότι είχα πολλές ευκαιρίες στη ζωή μου και μάλιστα μέσα από δύσκολες δοκιμασίες, να δημιουργήσω δυνατές φιλίες με αξιόλογους ανθρώπους. Ίσως τελικά να μην προσπάθησα αρκετά ή ίσως να την έχω εξιδανικεύσει αφήνοντας ευκαιρίες να χάνονται στην αναζήτηση του απόλυτου.
Είναι επίσης αλήθεια ότι όσο περνούν τα χρόνια αρχίζει να γίνεται αισθητή η έλλειψη μιας τέτοιας φιλίας και δυστυχώς ακόμη πιο δύσκολη η προσπάθεια. Η ζωή όμως κρύβει και ευχάριστες εκπλήξεις και έτσι δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να δεχτώ κι εγώ αυτήν την ευλογία για να τη ζήσω πλέον με την ωριμότητα, το σεβασμό και την προσοχή που της αξίζει.
-
Δεν ξέρω αν είμαι από τους λίγους αλλά σίγουρα είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που έχουν φίλους εδώ και πολλά χρόνια!
Συγκεκριμένα οι φίλοι-φίλοι μου είναι 5 και τους έχω στην ζωή μου τα τελευταία 15 χρόνια…και η φιλία μας σίγουρα δεν στηρίζεται στο συμφέρον!
Έχουμε περάσει πολλά και αρκετά δύσκολα…αλλά όπως όλες οι σχέσεις που είναι δεμένες με αγάπη έτσι και η φιλία μας κατάφερε να ξεπεράσει τα πάντα…ελπίζω να κρατήσει ες αεί…
Για να υπάρξει αληθινή φιλία θα πρέπει να βασίζεται στην αληθινή αγάπη..
Λυπαμαι για σενα, αλλα αν βελτιωσεις/ξεμπλοκαρεις το συναισθηματικο σου κοσμο, ολο και καποια ελπιδα υπαρχει να συναντησεις τη φιλια.
Για μενα, ειναι κατι τι απολυτως φυσικο να εχω φιλους, καλους φιλους -ανδρες και γυναικες- που δεν ειναι αναγκη να συναντω συχνα “για να ανανεωνω τη φιλια”, κλπ, επειδη η φιλια ειναι κατι σαν… εμβολιο! Απαξ και συμβει, μενει για παντα, μεχρι το τελος της ζωης…
Κορίτσια, κατά καιρούς έχω ζήσει πολύ καλές και έντονες στιγμές με διάφορους φίλους. Υπήρξαν μάλιστα εποχές που θα μπορούσα να πω ότι ζω φιλίες όπως αυτή που περιγράφω, την ιδανική.
Γυρνώντας ξανά στο σήμερα όμως αναρωτιέμαι που πήγαν, που χάθηκαν; Και από εδώ γεννούνται επίσης ένα σωρό άλλα ερωτήματα. Μήπως τελικά είναι αυτή η πορεία μιας φιλίας; Μήπως έχει ημερομηνία λήξης, μακρά η βραχεία; Μήπως έχω εξιδανικεύσει το πράγμα και ψάχνομαι χωρίς να φροντίζω και να καλλιεργώ φιλίες του σήμερα, θεωρώντας ότι δεν θα γίνουν οι φιλίες του παραμυθιού;
Σκέφτομαι τελικά ότι ίσως όλα αυτά περί ιδανικής φιλίας να είναι υπερβολές. Ότι το θέμα είναι πιο ρεαλιστικό. Κανείς δεν πρόκειται να πέσει στη φωτιά για κάποιον άλλον. Κανείς δεν πρόκειται να βάζει τον άλλον πριν από τον εαυτό του για πολύ καιρό. Ειδικά όταν περνούν χρόνια όπως έχω γράψει και κάνουμε οικογένεια αφιερώνοντας σε αυτήν τον εαυτό μας ή ακόμη γινόμαστε λιγάκι παράξενοι και εσωστρεφείς ως άνθρωποι.
Ένα πράγμα ξέρω μόνο στα σίγουρα. Ο πραγματικός φίλος μένει όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν. Η ευχή μου είναι να μη δώσει σε κανέναν ο θεός τη δοκιμασία, μέσα από την οποία θα ανακαλύψει ποιους είχε, ποιους έχει και αν είχε ποτέ πραγματικούς φίλους.
«Ο πραγματικός φίλος μένει όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν.»
)
Αυτο ειναι αληθεια. Οι “αλλοι” που φευγουν (σε αρρωστεια ή/και σε καθε αδυναμια) δεν ειναι πραγματικοι φιλοι. Ρωτησε τον εαυτο σου τωρα, αν εσυ ο ιδιος υπηρξες αληθινος φιλος. Αν δεν εφυγες απο ανθρωπους που σε χρειαζοντουσαν, τη στιγμη που σε ειχαν απολυτη αναγκη, λεγοντας (ή σκεπτομενος) οτι τωρα εχεις άλλες υποχρεωσεις, οτι δεν μπορεις, κλπ, δικαιολογιες…
Η φιλια θελει τουλαχιστον δυο για να ευδοκιμησει, ειναι ενα συνεχες μοιρασμα, ενα ενδιαφερον -εστω και απο μακρια- για την αναγκη του φιλου. Την αναγκη ανταλλαγης λεξεων, συναισθηματων, ενα παρε-δωσε αγαπης και συμπονιας σε ισα μεριδια.
Ευχαριστω για το “κοριτσια”, ειμαι ενα… γερικο κοριτσακι! Με αρκετα φιλαρακια καθε ηλικιας, νεα και γεροντακια!
Ακριβώς το ίδιο θέμα με τα ίδια ερωτηματικά ήταν από τα πρώτα ποστ που είχα κάνει στο blog μου, πριν ακόμα αποκτήσω σταθερούς αναγνώστες!
Ανήκω και εγώ – όπως και εσύ – στην κατηγορία των ατόμων που δεν έχουν γνωρίσει την πραγματική φιλία. Πολλές φορές νόμισα ότι την βρήκα και πάντοτε ήμουν έτοιμη να δώσω τα πάντα αλλά κάθε φορά απογοητευόμουν και πληγωνόμουν.
Φυσικά και είναι μεγάλη διαφορά η παρέα και οι πραγματικοί φίλοι. Μπορεί να βρίσκεσαι συχνά με κάποιον, να βγαίνεις, να περνάς καλά αλλά να μην σε ξέρει πραγματικά, να μην μπορείς να του/της ανοιχτείς σε κάτι που σε απασχολεί. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι πραγματικοί φίλοι δεν μπορεί παρά να είναι ελάχιστοι καθώς είναι σπάνιο να βρεις κάποιον με τον οποίο και να ταιριάζεις σαν χαρακτήρας και να σε καταλαβαίνει!
Εγώ ήμουν τυχερή και η τελευταία φιλία που θεωρούσα αληθινή και διαλύθηκε συνέπεσε με τη γνωριμία του άντρα μου ο οποίος μου καλύπτει απόλυτα τα όποια κενά στο θέμα φιλίας καθώς είναι πραγματικά και ο καλύτερός μου φίλος και δεν υπάρχει τίποτα που να με απασχολεί που να μην το μοιράζομαι μαζί του.
Σου εύχομαι να γνωρίσεις κάποια μέρα την πραγματική φιλία! Το θέμα είναι και η άλλη πλευρά να σε θεωρεί εξίσου πραγματικό και απαραίτητο φίλο, μόνο έτσι θα μπορέσει να στεριώσει η φιλία.
@Rodia, η ανάγκη της φιλίας νομίζω πως δεν αφορά μόνο την ανάγκη για πάρε αλλά και για δώσε. Είναι όπως την αγάπη. Προσωπικά νιώθω εξίσου την ανάγκη να δίνω με το να παίρνω. Είμαι σίγουρος πως θα έμενα τελευταίος. Αυτό που δεν ξέρω με σιγουριά είναι το για πόσον καιρό και ευτυχώς για τους φίλους μου, δεν χρειάστηκε ποτέ να δοκιμαστεί η αντοχή μου σε μια πραγματικά άσχημη στιγμή της ζωής τους.
Υ.Γ. πάντα κορίτσια είστε.
@DaNaH “Φυσικά και είναι μεγάλη διαφορά η παρέα και οι πραγματικοί φίλοι”
Αυτό ακριβώς είναι το point του post μου. Όσο ένας άνθρωπος μπορεί να ακολουθεί τους φίλους και τις παρέες του στις χαρές, τόσο περισσότερες και πιο μακροχρόνιες φιλίες έχει. Οι δυσκολίες της ζωής όμως είναι κόσκινο και όσο πιο μεγάλες είναι, τόσο πιο ψιλό γίνεται το κόσκινο με αποτέλεσμα κάποιες φορές να μην περνάει κανείς από αυτό. Το γνωρίζω από πρώτο χέρι και ξέρω καλά τι μπορεί να μείνει στο τέλος. Σε αυτήν την μορφή φιλίας αναφέρεται το ποστ μου και αυτήν εννοώ ότι δεν έχω γνωρίσει. Κάποιον που να κατάφερε να βρεθεί και πάνω και κάτω από το κόσκινο.
Δεν κατηγόρησα κανέναν παρόλα αυτά. Κάνω περισσότερο την αυτοκριτική μου και γνωρίζοντας ότι στις δυσκολίες μένουν λίγοι έως κανένας, αναρωτιέμαι εκτός από το αν έχουν γνωρίσει όλοι την αληθινή φιλία, μήπως δεν υπάρχει καν αυτή η ιδανική όπως την ονομάζουν και ότι είναι απλώς μια ουτοπία; Μήπως τελικά η πραγματική φιλία είναι αυτό που ζω σήμερα με 5-10 άτομα που αγαπώ, βρισκόμαστε και συζητάμε διάφορα; Μήπως είναι αυτό το ανώτερο σημείο που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος και άρα θα πρέπει να λέω και εγώ άφοβα ότι τελικά έχω πολλούς και καλούς φίλους, για να μην τους αδικώ κιόλας τους ανθρώπους;
«Ο πραγματικός φίλος μένει όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν.»Αυτο ειναι αληθεια. Οι “αλλοι” που φευγουν (σε αρρωστεια ή/και σε καθε αδυναμια) δεν ειναι πραγματικοι φιλοι. Ρωτησε τον εαυτο σου τωρα, αν εσυ ο ιδιος υπηρξες αληθινος φιλος. Αν δεν εφυγες απο ανθρωπους που σε χρειαζοντουσαν, τη στιγμη που σε ειχαν απολυτη αναγκη, λεγοντας (ή σκεπτομενος) οτι τωρα εχεις άλλες υποχρεωσεις, οτι δεν μπορεις, κλπ, δικαιολογιες…Η φιλια θελει τουλαχιστον δυο για να ευδοκιμησει, ειναι ενα συνεχες μοιρασμα, ενα ενδιαφερον -εστω και απο μακρια- για την αναγκη του φιλου. Την αναγκη ανταλλαγης λεξεων, συναισθηματων, ενα παρε-δωσε αγαπης και συμπονιας σε ισα μεριδια.Ευχαριστω για το “κοριτσια”, ειμαι ενα… γερικο κοριτσακι! Με αρκετα φιλαρακια καθε ηλικιας, νεα και γεροντακια! )
+1
Ένας αληθινόσ φιλοσ αντιστεκεται σε ολα προκειμενου να σταθει στο πλευρο του φίλου του.. Εγω αυτο το αληθινό και το πραγματικο δεν το βρηκα στα 17 χρονια τησ ζωής μεχρι σήμερα .. . ολοι κοιτανε το συμφερον τουσ και τιποτα παραπανω .. . . . . την καλοπέραση και την ευχαρίστηση την δική τουσ .Έχω φτασει στο σημειο να μην εμπιστευομαι ουτε την ιδια μου την κολλητη γιατι ξερω οτι ολοι καποτε θα σε προδωσουν . ειμαι πολυ απελπισμενη και ζηταω την αποψη ενοσ απο τουσ προλαλισαντεσ!!!Κάνω καλα που δεν μπορω να εμπιστευτω ατομα που με εχουν πληγωσει επανυλημενες φορες ενω καποιες φορεσ μου δειχνουν οτι εχουν αλλαξει???
???
Αντιγόνη δεν ξέρω αν είμαι ο ποιο κατάλληλος άνθρωπος για να σου δώσω συμβουλές αφού κι εγώ μετά από χρόνια κι ακόμη ψάχνομαι, αλλά θα σου πω κάποια πράγματα που έχω διαπιστώσει.
Καταρχήν είσαι πολύ μικρή σε ηλικία για να απογοητεύεσαι από τώρα. Έχεις μια ζωή μπροστά σου για να γνωρίσεις τη φιλία αλλά κι άλλου είδους ανθρώπινες σχέσεις.
Μην εκβιάζεις τη φιλία. Αν είναι να ‘ρθει θα έρθει ούτως ή άλλως. Στη φιλία πρέπει να δίνεις αλλά να δίνεις όσα μπορείς κι όχι με το ζόρι για να μην αισθάνεσαι ανασφαλής και ίσως προδομένη κάποια στιγμή αργότερα. Αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να είσαι επιφυλακτική. Απλά να έχεις υπομονή και να κάνεις μικρά βήματα, σιγά σιγά.
Να μην απαιτείς ανταλλάγματα γι’ αυτά που δίνεις. Δώσε ότι και όσα μπορείς και θα πάρεις ότι και όσα έχει να σου δώσει. Αν σου αρκούν καλώς. Αν όχι, τότε κρίνεις αναλόγως.
Να φέρεσαι και να συμπεριφέρεσαι με τον ίδιο τρόπο που θα ήθελες να σου συμπεριφέρεται κι η φίλη σου. Να είσαι όμως ο εαυτός σου γιατί αυτόν ψάχνει κι η φίλη σου από σένα.
Η φιλία θέλει δουλειά και υπομονή. Όταν υπάρχει θέληση τότε κάποια στιγμή θα ‘ρθει.
Συμβουλατορα μου Σταύρο δεν αμφιβαλλω με τα λεγομενά σου και συμφωνώ περί ανταλλαγματοσ που λεσ απλα ζητας μια καλη φιλη και να μπορω να σταθω ,να μπορω να εμπιστευτω,να στυριχτω πανω της χωρίς όμως από το μερος τησ να προσποιήται οπωσ εχω διαπυστώσει αυτά τα 4 χρονια που αποκαλει η μια την αλλη κολλητη!!!Δεν ειναι λογικο να μου λεει οτι μ αγαπαει την μια μερα και την αλλη οτι ειμαι πολυ ανςριμη και μικρομυαλη χωρις να εχει την αισθηση οτι ενοχλουμαι απο τα λεγομενα της!!!Έχουμε μιλήσει απειρεσ φορες για πραγματα που μ ενοχλουν αφανταστα οταν τα βγαζει στην φορα μπροστά σε κοσμο αλλα αυτη συνεχιζει το ιδιο τροπάριο ”εισαι ανώριμη ρε Αντιγόνη και καλα σε κανω γιατί δεν βαζεισ μυαλο οταν σου μιλάω κι εσύ το δικό σου”.Συγνωμη αλλα ειναι κακό να εκφράζω την γνωμη μου και να της λέω οτι κατί δεν μου αρέσει???η να παραπονιέμαι και παρ’ όλες τις φασαριεσ να γινετέ πάλι το δικό της???Εχουμε Φτάσει στο σημειο να λέμε ένα γειά τι κανείς???Απο και που ειμασταν αυτοκολλητεσ???Γιατί άραγεραγε συμβαίνει αυτό??Πολλοί μου έχουν πει ότι σε κάνει ότι θελει κι εγώ καθε φορά τουσ αμφισβητούσα .. . . . … έφτασα λοιπόν στο σημείο να δίνω πιο πολύ σημασία στα λογόμενα των φίλων μου και όχι της κολλητης μου γιατί βγήκαν αλληθινά τα λόγια τους!!!
Αντιγόνη προφανώς κάτι δεν κολλάει. Από τη στιγμή που εσύ δίνεις ότι μπορείς και αυτή ίσως κάνει το ίδιο κατά την άποψή της αλλά στο φινάλε φαίνεται πως καμία από τις δύο σας δεν είναι ευχαριστημένη, τότε μάλλον δεν τραβάει. Εσύ που τη ζεις ξέρεις καλύτερα. Σημασία έχει πάντως να σε γεμίζει και να σε ευχαριστεί μια φιλία. Ευτυχώς ή δυστυχώς είναι από τα πράγματα που δεν γίνονται με το ζόρι και δεν υπάρχει και λόγος να γίνονται έτσι.
Κοιτα να σου πώ την αληθεια όλα αρχισαν από την μέρα που μπήκαν κι αλλα άτομα στρην παρέα μας!Δεν λέω ότι θέλω αποκλειστικά να ειμαι με την κολλητή μου και κανέναν άλλον γύρω μου αλλα με εκνευρίζει αφόρητα όταν επηρεάζουν την φίλη μου από την στιγμή που δεν γνωρίζουν τον χαρακτήρα μου και δεν ξέρουν τι άνθρωπος είμαι!!!Πρέπει να σου πώ οτι αυτή η χρονιά που μας πέρασε εχασα δύο άτομα πολύ δικά μου πρώτου βαθμού συγγένειας και έχω γίνει πολύ συναισθηματικός ανθρωπός.. . Φυσικά προσπαθώ να το κρατάω μέσα μου όσο μπορώ αλλά αυτό κάποιες φορες μου είναι αδύνατο γιατί ερχονται και στιγμές που ξεσπάω στα καλά καθούμενα καθώς τους σκεύτομαι!!!Δεν ξέρω που θα οδηγήσει αυτη η συναισθηματική φόρτιση ομολογώ όμως οτι αρχίζει να με κουράζει πολύ και είμαι σε αδιέξοδο όσον αφορά την κολλητή μου και τα συναισθηματά μου για την απώλεια των δύο ατόμων τις οικογενειάς μου!!!Δεν ζητάω κατι παράλογο απλα να μου φαίρονται ετσι όπωσ κι εγώ!!!Αλλά αυτό απ’ ότι φαινεταί είναι αδύνατο!!!
Λυπάμαι πολύ Αντιγόνη μου για την απώλειά σου. Πάντως αν αυτή η συναισθηματική πίεση σού γίνει αφόρητη κάποια στιγμή, νομίζω πως θα πρέπει να το συζητήσεις με κάποιο αγαπημένο συγγενικό σου πρόσωπο. Μην το αμελήσεις.
Νομίζω πως αυτό που μου προτίνεις είναι ότι πρέπει!!!Ευχαριστώ για τις συμβουλές και για τον χρόνο που αφιέρωσες για το πρόβλημα μου!!!
Να είσαι καλά Αντιγόνη, εύχομαι να σου έρθουν όλα όπως επιθυμείς
Και εγώ έτσι ακριβώς αισθάνομαι. Έχω πλάι μου μερικές φίλες, 4-5 που μοιράζομαι μαζί τους όσα με απασχολούν, που με αγαπάνε πραγματικά αλλά είναι όλες παντρεμένες ή δεσμευμένες. Θα έλεγα πως δεν έχω το είδος της φίλης που θα βγείς για ποτό…. Αυτο με στεναχωρεί…. αρκετά θα έλεγα..
δεν ξερω εγω ειμαι ικανος να αλαξω για καθε φιλο αλλα καθε ανθρωπος που προσπαθω αλλαζουν ολα δυστιχως σε περιμενω TrueFriend μου
χμ… φιλία ε;;; όλα ξεκινούν από την τρυφερή ηλικία των 5; 6;
υπάρχει κρίση σε αυτή την ηλικία; κ με κριση εννοώ τη “σωστή κριση”.
μπααα δεν νομίζω!!!
οι πρωτες φιλίες είναι αναγκαστικές, αυτούς έχεις απο αυτούς θα επιλέξεις κάτι σαν το σίτι του big brother ασχολείσαι μόνο με αυτους που σου δίνουν. και μετά πας δημοτικό και πάλι συνεχίζεται το ίδιο τροπάριο μέχρι που πας να σπουδάσεις, εκεί η γκάμα μεγαλώνει ευρύνεται ο ορίζοντας αλλα κινδυνεύεις απο τις σχέσεις συμφέροντος – οφελειών. οπότε ακόμα ψάχνεις… και ξέχασα να επισημάνω οτι οταν πας να σπουδασεις, συνειδητοποιείς που βρίσκονται ακριβώς οι προηγούμενες σου σχέσεις. και μετά έρχονται και όλοι οι καλοθελητές να επιβεβαιώσουν αυτα που καταβάθος φοβοσουν αλλά δεν τολμούσες να τα παραδεκτείς. αρχίζεις κ ωριμάζεις με τα χρόνια βλέπεις, γνωρίζεις, δοκιμάζεσαι με ανθρώπους, δινεις σου δίνουν και πάντα υπάρχουν προβλήματα. ειναι το ανικανοποιητο των ανθρώπων, οπως η εξελιξη (σε όλους τους τομείς) έτσι και οι σχέσεις δεν μπορούν να μείνουν στάσιμες και εκεί είναι που δοκιμάζονται, στην κίνηση.αλλως κινείται με χίλια και άλλως με πενήντα. πως να συμβαδίσουν αυτοί οι δύο;;; κάποτε ίσως να μπορούσαν αλλα τότε μάλλον είχαν την ίδια ταχύτητα. Όπότε καταλήγουμε στην συνεχη αναζήτηση,.
Εχω φίλους, κ καλούς μάλιστα, αλλά εχω ζήσει κ πολλές “λάθος ταχύτητες” που πόνεσαν πάρα πολύ. Ακόμα προχοράω αλλά έχω αρχίσει κ να αμφιβάλω και για πολλά,
μήπως τελικά είναι απλά μια υπερεκτιμημένη αξια…