KFC Skinwich, δηλαδή κοτοπετσοσάντουιτς

Η αμερικανική αλυσίδα κοτοφαστφουντάδικων Kentucky Fried Chicken (KFC), λανσάρει στην αγορά το κοτοπετσοσάντουιτς! Η επίσημη ονομασία του είναι Skinwich, ένα όνομα που μιλάει από μόνο του! Πρόκειται για ένα σάντουιτς με στρογγυλό ψωμάκι πάνω-κάτω. Ανάμεσα υπάρχουν 5 στρώσεις τηγανισμένης πέτσας κοτόπουλου, 1 φέτα τυρί πιο πάνω και 2 φέτες μπέικον ακόμη πιο πάνω για σιγουριά, μήπως και δε φράξουν οι αρτηρίες σου με όλα τα προηγούμενα καλούδια. Σε μια εποχή που τα μεταβολικά νοσήματα θερίζουν, έρχεται αυτή η διατροφική πρόταση να μπει στο μάτι της μεσογειακής διατροφής, έτσι για να μάθει αυτή! Είναι να απορείς μετά...

Read More

Φωτογραφίες πολύχρωμων σταγόνων με φακό υψηλής ταχύτητας

Η φωτογραφία είναι ένα θέμα που μου αρέσει πολύ. Ίσως και να το ‘χεις καταλάβει ήδη. Πολλές φορές βρίσκω στο ίντερνετ κάποιες πολύ όμορφες φωτογραφίες, που μπορεί να είναι γέννημα υψηλής τεχνικής, καλού εξοπλισμού, επεξεργασίας της εικόνας, έμπνευσης και ίσως λίγης τύχης. Οτιδήποτε απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί. Σημασία έχει ότι το αποτέλεσμα αξίζει να το θαυμάσει κανείς. Μια από αυτές τις περιπτώσεις είναι και αυτές οι 11 φωτογραφίες πολύχρωμων σταγόνων, που έχουν ληφθεί με φακό υψηλής ταχύτητας. Απόλαυσέ τες στο tut...

Read More

Το άδειο κοχύλι του έρωτα

Ένα ακόμη πρωινό στο ίδιο παγκάκι, κάτω από τον φοίνικα της παραλίας. Εκεί δίπλα στην είσοδο του αναψυκτηρίου Ocean blue. Η γυναίκα με τα άσπρα βρισκόταν για μία ακόμη φορά εκεί στην αγαπημένη της θέση, στις 10:30 περίπου το πρωί. Φορούσε το ίδιο λευκό διάφανο φόρεμα, το λευκό στρογγυλό καπέλο της, τα άσπρα χαμηλά παπούτσια. Μόνο τα μαύρα γυαλιά, τα κόκκινά της μαλλιά και ένα βιβλίο με σκούρο εξώφυλλο στα πόδια της “έσπαζαν” το μονότονο λευκό της παρουσίας της. Το πρόσωπο της, όσο μπορούσε δηλαδή να διακρίνει κανείς πίσω από εκείνα τα γυαλιά, ήταν συνεχώς ανέκφραστο. Δε μαρτυρούσε κανένα συναίσθημα....

Read More

Η ψυχή σου μου ανήκει, ένα νέο, διαφορετικό post

Εδώ και λίγο καιρό παρακολουθώ το blog Director’s Cut της Lenioux. Διάβασα 2-3 από τα τελευταία της ποστ τα οποία μου έκαναν εντύπωση και για τον τρόπο γραφής αλλά και για το θέμα τους. Πρόκειται για μικρά διηγήματα τρόμου ή φρίκης (νομίζω πως είναι πιο αντιπροσωπευτικός όρος). Σχολιάζοντας τα στο Twitter, έπεσε μεταξύ σοβαρού και αστείου η ιδέα να γράψουμε ένα από αυτά τα post από κοινού. Το concept απλό. Θα ξεκινούσε κάποιος από τους δύο μας γράφοντας ένα κομμάτι από το κείμενο, το οποίο θα έστελνε με e-mail στον άλλον για να το συνεχίσει άλλο τόσο περίπου. Η διαδικασία αυτή θα συνεχιζόταν μέχρι να τελειώσει το post. Χθες...

Read More

Ένας κύκλος έκλεισε για την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου

Η Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου επέστρεψε σήμερα από τη Νότιο Αφρική, μετά τον αποκλεισμό της από την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλου. Σήμερα επέστρεψε ταυτόχρονα κι από ένα ταξίδι που ξεκίνησε περίπου πριν 10 χρόνια, μέσα από το οποίο γνώρισε την αποθέωση, το θαυμασμό, την αμφισβήτηση, την υπερβολή, το χλευασμό. Γνώρισε σχεδόν τα πάντα. Όλα ξεκίνησαν το 2001 όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας ο γερμανός προπονητής Οτο Ρεχάγκελ. Γνωστός ήδη στους ποδοσφαιρόφιλους αφού το βιογραφικό του ως παίχτη αλλά κυρίως ως προπονητή, μόνο της πλάκας δεν το λες. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι φίλοι της...

Read More

Να ζητήσουμε το επόμενο Mundial στην Ελλάδα

Μόλις είδα στην τηλεόραση την τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλου Ποδοσφαίρου, του Mundial ντε. Ωραία πράματα! Το πόσο νοστάλγησα τη δική μας τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων δε λέγεται. Θυμάσαι τότε εδώ σε μας τι γινόταν; Βέβαια εμείς είχαμε τα καλύτερα, καμία σύγκριση με αυτούς τους ψωριάρηδες. Εμείς είχαμε Καλατράβες, γηπεδάρες, εγκαταστάσεις, υποδομές! Αυτοί τι έχουν; Κάτι γήπεδα εκεί κι έναν Μαντέλα που ακόμη κι αν ντυθεί με την παραδοσιακή ενδυμασία της φυλής του, δε θα γυαλίζει όσο γυάλιζε η Γιάννα. Άσε που είναι και μαύρος. Αμ την ασφάλεια πού την πας; Ξέρεις για πόσον καιρό ζητούσαν τα...

Read More

Το βλέμμα μέσα από ψεύτικα θολά μάτια

Το βλέμμα σου μέσα από ψεύτικα θολά μάτια. Το αγνάντεμα μισό τσιγάρο δρόμος. Το τοπίο τόσο οικείο μα μοιάζει ξάφνου τόσο ξένο κι αφιλόξενο πια. Οι μουσικές απέναντι ξεγλιστρούν από ένα οργασμό ζωής, καλώντας κι άλλους στο πανηγύρι του καλοκαιριού. Σειρήνες που σε χτυπούν αλύπητα δεμένο στο καράβι της Ιθάκης σου. Το μυαλό κι η ψυχή σου εκεί, συντροφιά με τη δροσιά που τρέφει το είναι σου κι εσύ παραδίπλα να πληρώνεις με τις σάρκες σου ως άλλος Προμηθέας, το χρέος της θλίψης σου προς τους θεούς.

Read More